Blog 5

20170711 134032

Dag 13
Op de laatste dag met afspraken ging om 7.15 uur de wekker in alle kamers, die inmiddels al een stuk minder fris roken dan bij aankomst. Nog één keer werd door iedereen nette kleding aangetrokken, de nodige koffie gedronken en niet geheel onbelangrijk; de paraplu’s geopend. Zelfs voor Nederlandse begrippen kwam er deze dag ontzettend veel water (met smog) uit de lucht vallen. Eén voordeel: de temperatuur lag iets lager waardoor er iets minder liters aan zweet bij elkaar zijn geproduceerd door de SPIL’ers.

Er werd ingecheckt bij het metrostation van Itaewon om vervolgens af te reizen naar de Koreaanse afdeling van Transparency International. Dit is een internationale NGO die een strijd voert tegen corruptie en voor meer transparantie in zowel de publieke als private sector. In Korea extra interessant omdat de vorige president, Park Geun-Hye, in maart werd afgezet vanwege een grootschalig corruptieschandaal. Wellicht heeft ze het nu alsnog gezellig in de cel samen met de directeur van Samsung, die vanwege betrokkenheid in hetzelfde schandaal ook achter tralies moest. Corruptie en gebrek aan transparantie is dus iets wat aan de orde van de dag is in Korea. Transparency International probeert dit aan te pakken door onder meer het geven van lezingen aan scholen of door het samenwerken met overheidsinstellingen. Op internationaal niveau publiceert de organisatie elk jaar een lijst van het minst naar meest corrupte land, respectievelijk Denemarken en Somalië. Zuid-Korea kan nog flink aan de weg timmeren met rangnummer 52. Op nationaal niveau publiceren ze lijsten met een corruptie-index van de grootste bedrijven in het land, waar Abe Sumalinog, medewerker bij TI Korea, ons vertelde dat je beter je mobiel bij LG dan Samsung kan kopen.

De organisatie gaf aan erg benieuwd te zijn naar de ontwikkelingen op dit gebied in Korea aankomende jaren, omdat de nieuwe president Moon Jae-in zich in zijn campagne hard heeft gemaakt tegen corruptie. Ook kregen we nog even een laatste kans om onze politieke vragen over Korea te stellen aan een student die stage loopt bij Transparency International. Wellicht de eerste afspraak waar de vraag of eenwording van Korea mogelijk is, werd overgeslagen.

De weg werd vervolgd naar een nabijgelegen gebouw, maar omdat de weergoden ons nog steeds geen zon gunden werd de metro gepakt om naar WeGo te gaan. WeGo, oftewel World e-Governments Organization of Cities and Local Governments. WeGo probeert die duurzame urbane ontwikkeling probeert te bevorderen met behulp van ICT. Andrew vertelde ons over van alles wat WeGo doet in Seoul. Zo werd de tunnel van metrolijn 2 gebruikt om een gratis WiFi-netwerk aan te leggen dat in grote delen van de stad functioneert. Daarnaast hebben ze ook mVoting ontwikkeld: een app die burgers de kans geeft om zich uit te spreken over allerlei stedelijke zaken. Zo hopen ze de kloof tussen stedelijke overheid en haar inwoners te verkleinen. Ook kunnen de inwoners van Seoul heel makkelijk een foto van iets wat gerepareerd moet worden maken en die direct doorsturen naar de lokale overheid, om zo de stad leefbaarder te houden.

Een ontwikkeling die ook in Nederland is te zien wil WeGo graag promoten, namelijk de groeiende deeleconomie. Dit bijvoorbeeld door het openstellen van persoonlijke parkeerplaatsen aan anderen wanneer mensen toch naar hun werk zijn.  Net als Transparency International week deze afspraak af van de algemene leidraad door de weken en was mede daardoor zeer interessant.

Nu iedereen het einde van de reis al kon voelen werden er door enkelen nog korte maar krachtige uitstapjes gemaakt naar de winkelstraten om nog even de nodige souvenirs voor het thuisfront te halen. Traditiegetrouw werd de reis afgesloten met een gezamenlijk diner, en omdat iedereen al wel genoeg Koreaans had gegeten die week werd er besloten om de Aziatische keuken alvast te verlaten en te genieten van taco’s, nachos en enchiladas. Commissaris Buitenland Emilie werd uiteraard in het Mexicaanse zonnetje gezet door haar medebestuursleden en haar commissie zong haar zelfs toe met een lied.

Met een volle buik vertrokken de SPIL’ers naar het hostel om de koffers in te pakken en even uit te zoeken hoeveel soju er nou precies geïmporteerd mag worden. Vervolgens vertrok iedereen voor de laatste keer naar de uitgaansstraat van Itaewon om daar nog een proost uit te brengen op de reis, dit onder de aanwezigheid van één van de medewerkers van de Nederlandse ambassade. Sommigen keerden al weer vroeg terug om zo een jetlag te voorkomen, anderen wilden toch nog het nachtleven meemaken, wat op een maandagavond helaas niet bijzonder succesvol bleek te zijn.

Dag 14
De gevreesde wekker ging en ikzelf probeerde nog zo lang mogelijk in bed te blijven liggen om niet te hoeven denken aan het verlaten van Korea. Dit had helaas als resultaat dat ik in een veel te hoog tempo mijn koffer moest inpakken, wat dan gelukkig wel weer gelukt is. Vervolgens vertrok iedereen met kleine oogjes naar het vliegveld, waar in de metro nog de laatste indrukken geworpen konden worden op Seoul. Een altijd schone, levendige stad waar je op zoek moet gaan naar de vele parels die de stad te bieden heeft, maar uit het zicht raken door de massale hoogbouw.

Eenmaal aangekomen waren er allemaal kleine robotjes op Gangnam Style aan het dansen. Ik kan me bijna geen betere laatste indruk van Zuid-Korea voorstellen. De overgebleven Wons werden gespendeerd, de laatste kimchi werd gegeten (fake news; niemand vond  het lekker) en gate 110 werd opgezocht. Wel door middel van een speciale trein omdat het vliegveld zo ontzettend groot is.

De vlucht vertrok om ongeveer 15.00 uur, en met tijdsverschil erbij opgeteld betekende dat we ongeveer rond 23.00 uur op Schiphol zouden aankomen. Om een jetlag te voorkomen was het dus handig om wakker te blijven. Door de intensieve weken is dit maar een klein deel gelukt en vielen veel toch tijdens hun film in slaap. Jessica (bekend van blog 1) en ik besloten het anders  aan te pakken en een poging te doen tot het lopen van een halve marathon in het vliegtuig, bijna gelukt. Ook werd er geprobeerd extra turbulentie te creëren door het op- en afrennen van de trap in het vliegtuig (ja, die bestaat), wel zonder succes.

Op Frankfurt werd er door een aantal alweer kennis gemaakt met de westelijke cuisine en werden er allerlei nieuwe comfortabele zit- en lighoudingen uitgevonden om dat laatste uurtje wachten te doden. Rond 23.00 uur kwamen we dan eindelijk aan in Nederland en zagen we al snel enkele ouders iets te enthousiast zwaaien vanaf de rolband voor de koffers, die ditmaal gelukkig wel allemaal arriveerden. Het afscheid nemen van de groep duurde niet al te lang – waarschijnlijk omdat iedereen graag in turbosnelheid naar bed wilde.

Graag was ik zelf direct weer teruggevlogen om nog meer van de stad en het land te ontdekken, dus ik hoop ook zeker dat ik ooit mijn voeten weer in Korea kan zetten. Bij voorkeur in een periode dat de temperatuur iets aangenamer is en de weergoden me iets beter gezind zijn. Dit zodat ik één van mijn hoogtepunten (al helemaal met 550 meter), de Lotte World Tower, nog een keer kan bezoeken en een beter uitzicht te hebben op de stad en omgeving – die zelfs nu al met veel smog prachtig was. Door alle afspraken ben ik ook ontzettend nieuwsgierig geraakt naar de toekomst van Korea, omdat er op meerdere gebieden grote ontwikkelingen gaande zijn, onder andere door de nieuwe president en de veranderende internationale politiek. Landen op Schiphol voelde dan ook niet als een voorgoed afscheid aan Korea, maar meer als een ‘tot ziens’.

Door Juliëtte Brouwers

 

Contact

Uw naam
Geen naam

Uw Email
Geen (geldige) email

Bericht
Geen bericht.


Invalid Input

Openingstijden

Reguliere openingstijden:
 
Maandag 10.00-17.00
Dinsdag 13.00-17.00
Woensdag 10.00-17.00
Donderdag 10.00-17.00
Vrijdag 10.00-16.00
Weekend Gesloten